Pages

26 Haziran 2012

3 LÖSEV

Defalarca prova yaptığımız sahneyi şimdi perde arkasından gözlemliyordum.dans ekibimiz kalabalık sayılırdı.Bordo renk kadife kumaştan yapılmış sahne perdesinin arkasından en ön sırada oturanlara baktım.minicik eller.minicik suratlar.yüzlerinde kocaman bembeyaz maskeler.yanlarında oturan endişeli ama vakur anne babalar...umutları yüreklerinden taşıp yüzlerine işlenmiş...

sahne sırası bize geldiğinde, yüzlerimizde kocaman gülümseler "onlar" için dans ettik."onlar"da gülümsedi.kocaman.bizden büyüktü gülüşleri.ama elleri...herbirinin elleri ufacıktı.kendileri gibi ufacıktı.küçücük elleri boya kalemi tutmalıyken doktor eli tutmuştu...bahçede saklambaç yakantop kovalamaca oynamaları gerekirken hastane koridorlarındaydılar.bembeyaz duvarlı koridorlar.hiç ucu bucağı yokmuş gibi görünen hastane kridorlarının çıkış kapısı vardı hemde kocamaaaaaan.çıkışa götüren yoldaysa LÖSEV en büyük yol göstericiydi...

14 yaşındayken gördüğüm o sahneden okadar çok etkilenmiştim ki şimdi ise benim gibi duyarlı arkadaşlarımla onlar için gönüllü olmaya karar verdik=)

Yıllardır lösemili çocuklara ve ailelerine destek veren LÖSEV'e sizde dilerseniz bağış yapabilir www.losev.org.tr adresinden detaylı bilgilere ulaşabilirsiniz..

Hiçbir şey, bir çocuğun gülümsemesinden daha değerli olamaz dimi?






3 yorum:

  1. Böyle kurumlarımıza bizim kadar devletin de sahip çıkması gerekir, vakfı tebrik ediyorum :)

    YanıtlaSil
  2. zor iş zor bilirim.
    destek ve moral şart

    YanıtlaSil

♥♥♥her düşünce değerli bizim için ♥♥♥